Een persoon die sterk is, is dat een sterk mens of een sterke mens?

Een sterk mens is verreweg het gebruikelijkst, maar een sterke mens is ook mogelijk.

De mens = ‘persoon, individu’

In de betekenis ‘persoon’, ‘individu’, ‘een exemplaar van de menselijke soort’ is de mens goed. Bij de-woorden komt er in principe een buigings-e achter het bijvoeglijk naamwoord: sterke vooruitgang, een sterke zet, een sterke vrouw, een sterke gewichtshefster enz. Je zou dus ook een sterke mens verwachten. Maar een sterk mens kan ook, en komt zelfs duidelijk vaker voor. Daarmee is mens een uitzondering: het is een de-woord, maar in zinnen zoals hieronder krijgt het bijvoeglijk naamwoord tóch geen buigings-e:

  • Een sterk mens kan veel bereiken.
  • Zij was een wijs mens.
  • Mijn opa was een mooi mens.
  • Uit de geschiedenis is duidelijk geworden dat hij een slecht mens was.

Ook bij de woorden persoon, iemand en sommige andere persoonsaanduidingen (vooral functiebenamingen) kan de -e achterwege blijven:

  • een aardig(e) persoon
  • een briljant(e) filosoof
  • een uitstekend(e) handbalster 

Betekenisverschil

Soms is er een betekenisverschil mogelijk tussen de verbogen en de onverbogen vorm. Zo is een grote atleet gewoonlijk letterlijk groot of lang, maar een groot atleet eerder figuurlijk (‘legendarisch’). Daarover gaat een andere pagina op deze site.

Het mens = ‘die rare/stomme/arme vrouw’

Het mens slaat vaak op een vrouw. Vaak heeft het mens een negatieve bijklank (niet in bijvoorbeeld: ‘Mooi mens is dat!’), soms is het medelijdend bedoeld.

  • Ik kan dat arrogante mens niet uitstaan!
  • Het arme mens heeft ook altijd pech.
  • Ze is echt een vreselijk mens. (geen buigings-e achter vreselijk na het lidwoord een, zie de algemene regels voor de buigings-e