Wat is juist: mama en papa of mamma en pappa?
 

Het is allemaal goed. Alle naslagwerken (waaronder onze eigen Spellingwijzer Onze Taal en de officiële woordenlijst) geven mama én mamma en papa én pappa. In de praktijk zijn de vormen mama en papa het gebruikelijkst. Er is geen uitspraakverschil tussen mama/papa en mamma/pappa: in alle gevallen is de eerste a (tamelijk) kort en de tweede a lang.

In het Latijn bestonden de aanduidingen mam(m)a en pap(p)a al voor moeder en vader. Wij hebben deze woorden echter niet uit het Latijn, maar uit het Frans geleend (maman en papa). De schrijfwijzen mama en papa sluiten hierbij aan. Later ontstonden ook mamma en pappa. Deze spelling maakt extra duidelijk dat de eerste lettergreep met een korte à wordt uitgesproken. Maar ook in mama en papa is de eerste a (tamelijk) kort en de tweede lang. Dat lijkt op het eerste gezicht opmerkelijk, omdat de eerste lettergreep in mama/papa open is, net zoals in lama en drama. Lama en drama worden met twee aa-klanken uitgesproken. Maar in bijvoorbeeld banaan, damast, manicure en paleis kan de (eerste) a ook kort worden uitgesproken, ook al is de eerste lettergreep open. 

In de eerste druk van Van Dale (1872) komen mama en papa al voor; er wordt bij gezegd dat het leenwoorden zijn. Deze toevoeging is in vierde druk van 1898 verdwenen. Het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) meldt in 1913 nog dat mama in “de hogere standen” gebruikt wordt. Mamma en pappa kwamen pas in 1961 in Van Dale terecht.