Klopt het woord zeebeving wel? De zee kan toch niet beven?

Bij het woord zeebeving moeten we ons geen bevende zee voorstellen, maar een (aard)beving die onder zee plaatsvindt. Het woord zeebeving komt zeker al sinds de negentiende eeuw in het Nederlands voor. In 1884 werd het woord opgenomen in het woordenboek van Van Dale (derde druk). De omschrijving luidde toen: "beweging der zee ten gevolge eener aardbeving". In de recente Van Dale luidt de omschrijving "aardbeving waarvan het epicentrum op de bodem van de zee ligt".

Het historische Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) geeft twee omschrijvingen van zeebeving: "Aardbeving met epicentrum op den zeebodem" en "Door onderzeesche aardschokken veroorzaakte en vaak met sterke golfvorming gepaard gaande beweging van het zeewater". In het WNT zijn enkele negentiende-eeuwse citaten met het woord zeebeving te vinden, waarvan het oudste van 1872 dateert: "Den 25sten Januari 1859 (...) gevoelden wij onder 0° 48' noorderbreedte en 29° 16' westerlengte (...) een hevigen schok van eene aard- of zeebeving" (Album der Natuur, 1872). In de Middelburgsche Courant van 3 augustus 1780 stond echter al: "Volgens bericht van de Scheeps Officieren, (...) hadden dezelve (...) op den 22 January dezer jaars, 's namiddags een quart voor drie uuren, een Zeebeving gevoeld, die wel 3 minuten duurde."

Sinds de ernstige beving in december 2004 wordt de vloedgolf die het gevolg kan zijn van een zeebeving meestal een 'tsunami' genoemd.