Wat is juist: een bijdehande tante of een bijdehante tante?

Juist is: een bijdehante tante.

Bijdehand is een uitzonderlijk woord. Bijvoeglijke naamwoorden die eindigen op een d, behouden normaal gesproken die d als ze verbogen worden (als er een e achter komt). Het is bijvoorbeeld mijn gezonde tante en mijn betoverende tante. Bijdehand werd vroeger echter zelden of nooit gebruikt vlak vóór een zelfstandig naamwoord, maar altijd in zinnen als 'Zij is bijdehand' en 'Doe niet zo bijdehand.'

Bijdehand werd dus nooit verbogen en klonk daardoor altijd als 'bijdehant'. Toen het later ook vóór zelfstandige naamwoorden werd gebruikt, spraken de meeste mensen het verbogen woord uit als 'bijdehante' en raakte die uitspraak-t ook op schrift ingeburgerd: bijdehante uitspraken.

In het dagelijkse taalgebruik komen we bijdehande ook wel tegen, maar officieel is dus alleen een bijdehante tante juist.