“Het gaat niet uit m'n kop, ik sta d'r 's morgens mee op.” Sieneke moet donderdag in de halve finale van het Eurovisiesongfestival de eer van ons land gaan redden met 'Ik ben verliefd (Sha-la-lie)'. Die toevoeging tussen haakjes is essentieel.

Wouter van Wingerden | 25 mei 2010

Al vijf keer achter elkaar kwam Nederland bij het songfestival niet door de halve finale heen. Aan de onbekendheid met onze taal heeft het niet gelegen, want meestal waren onze inzendingen Engelstalig.

Wie weet redden we het deze keer dan wel - om in de finale te komen dan, want dat voelt inmiddels al als een overwinning. Dankzij de TROS wagen we het voor het eerst sinds 1998 met een liedje in onze eigen taal. Maar houdt Europa wel van het Nederlands?

Lenny Kuhr

Niet echt, blijkt. Als je de antieke (en kleine) festivals in 1957 en 1959 even niet meetelt, blijven er nog twee Nederlandse overwinningen over, allebei ook al een hele tijd geleden: 1969 en 1975.

Dé winnaar van 1969 was Lenny Kuhr niet: er waren wel vier nummers één, en met de huidige regels bij een gelijke stand zou ze met 'De troubadour' geen eerste geworden zijn.

Tikketak

Toen Teach-In in 1975 won, was het niet verplicht om in de landstaal te zingen. De vakjury's vielen daarom niet voor 'Tikketak, al die nachten' maar voor 'Ding-a-dong, every hour'.

Maar ondertussen geven die twee liedjes wel iets weg over het recept voor een succesvol songfestivallied. Allebei hebben ze een eenvoudig internationaal meezingbaar refrein: 'Lai la-la-lai la-la-lai-lala', zong de troubadour, en 'Ding-a-dong' is ook toegankelijk voor de meeste Europese oren.

La, la, la

Dat hebben trouwens meer landen geflikt. Spanje won een keer met 'La, la, la', Engeland scoorde in 1969 met 'Boom bang-a-bang' en Zweden won in 1984 met 'Diggi-loo diggi-ley'.

Goedbeschouwd zit Vader Abraham dan helemaal niet zo slecht met zijn tekst. 'Sha-la-lie' snappen ze ook wel in Portugal, Letland en Georgië. Van de rest van de tekst zullen ze niet veel meekrijgen, maar dat geeft niet. 'Sha-la-lie, sha-la-la' en een catchy draaiorgel als gimmick moeten blijven hangen.

Engels

Maar goed, dan zitten we in die finale. En dan? Tja, dan leggen we het toch gewoon af tegen gelikte Engelstalige popnummers. De verhouding Engels-niet-Engels is dit jaar 25:14, en de laatste twintig jaar is er in de winnende liedjes maar heel weinig niet-Engels te horen geweest.

Als een Engelstalige overwinning dan toch zo goed als onvermijdelijk is, tippen wij 'Satellite' van Lena Meyer-Landrut, met haar merkwaardige Cockney-accent. Made in Germany.


Meer Nu.nl-columns van Onze Taal