Op 30 september 2026 overleed Paulien Cornelisse.
Pauliens bijdrage aan de wereld van de taal is immens. In haar talloze columns, boeken, artikelen, shows en optredens deed ze iets bijzonders: ze spon ogenschijnlijk kleine taalobservaties uit tot verrassende inzichten, hilarische verhalen of zelfs filosofische vraagstukken. Haar blik was altijd verwonderend, nooit veroordelend.
In een interview met haar dat in 2023 verscheen in Onze Taal wist ze de moeilijkheid van het spreken over taal in woorden te vatten:
“[O]ver taal praten is als die vissen in dat verhaal van David Foster Wallace. Als een tegemoetzwemmende grote vis hun vraagt: ‘Lekker water jongens, vandaag?’, kijken ze elkaar verward aan: water, wat is dat? Taal is zó alomtegenwoordig, zó waar we allemaal in zwemmen, dat het moeilijk is om er iets algemeens over te zeggen.”
Toch kon Paulien dit als geen ander. Of het nu ging om een klein woordje als hèhè of een flard van een gesprek dat ze opving in de trein: zij wist er altijd iets interessants over te schrijven. Met haar rake observaties maakte ze een ongrijpbaar fenomeen als taal tóch tastbaar voor iedereen – of taal nu ‘zeg maar echt hun ding’ was of niet.
Vanwege haar fascinatie voor Japan vroeg de redactie van het tijdschrift Onze Taal Paulien Cornelisse in 2021 om gasthoofdredacteur te worden van een thema-editie over het Japans. Die rol vervulde ze met verve. Zelf schreef ze in dat nummer ook een liefdesverklaring aan het Japans, een taal die ze naar eigen zeggen nooit echt zou doorgronden: “Afhankelijk van mijn stemming vind ik dit onuitstaanbaar of juist prachtig. Hoe langer je iets niet begrijpt, hoe langer je erover na mag denken.”
In 2025, toen een kwart van deze eeuw erop zat, verkozen onze leden Paulien Cornelisse tot ‘Taalpionier van de eeuw (tot nu toe)’. “Wat geweldig, ik vind de volledigheid van de titel ook heel fijn”, reageerde Paulien daar toen op. Haar onbevangen en enthousiasmerende nieuwsgierigheid naar taal zal ons altijd blijven inspireren. Dus wat ons betreft blijft ze die titel dragen – ook voor de rest van de eeuw.