Wat is goed: het koste wat het kost, koste wat het kost of koste wat kost?

Het koste wat het kost is een vaste uitdrukking met de betekenis: ‘het mag zoveel tijd, moeite, opofferingen en/of geld kosten als het kost’. Je gebruikt deze uitdrukking dus als je ergens álles voor over hebt. Ook de verkorte varianten koste wat het kost en koste wat kost zijn goed. Bijvoorbeeld:

• Luuk wil koste wat het kost mee naar Aruba.
• We moeten er koste wat kost voor zorgen dat deze oude bomen de zomer overleven.
• Het koste wat het kost, maar ik wil over zes maanden tien kilo afgevallen zijn.

De werkwoordsvorm koste schrijf je met één t. Het is namelijk een aanvoegende wijs, ook wel ‘conjunctief’ genoemd. De aanvoegende wijs vorm je door de slot-n van het hele werkwoord af te halen: kosten wordt koste. Andere voorbeelden van aanvoegende wijzen zijn ‘Hij ruste in vrede’ en ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig.’

Variant: kost wat kost

Kost wat kost komt vooral in België geregeld voor, maar niet iedereen vindt het goed Nederlands. Kost wat kost zou een leenvertaling zijn van het Franse coûte que coûte, waarbij de aanvoegende wijs koste ‘verhaspeld’ wordt tot kost. Het wegvallen van de e bij deze vorm komt echter wel vaker voor. Zo moet je haal in ‘Dat haal je de koekoek’ eigenlijk ook lezen als hale.

Het kostte wat het kost

Het kostte wat het kost is onjuist als je ‘het mag zo veel tijd, moeite en/of geld kosten als het kost’ bedoelt. Kostte is namelijk de verledentijdsvorm van kosten, en niet de aanvoegende wijs koste. De verleden tijd kostte past wel in zinnen als:

• Mijn nieuwe jasje was heel duur. Laten we het er maar op houden dat het kostte wat het kostte.
• Het kaartje kostte 70 euro.
• Het kostte me een dag, maar ik heb Mount Snowdon beklommen.