Aanwijzend voornaamwoord
Degene is een aanwijzend voornaamwoord.
Aanwijzende voornaamwoorden verwijzen nadrukkelijker ergens naar dan andere voornaamwoorden. Vergelijk bijvoorbeeld:
- Is Joost er al? Nee, die heb ik nog niet gezien.
- Is Joost er al? Nee, ik heb 'm nog niet gezien.
In zin 1 wordt een aanwijzend voornaamwoord gebruikt, in zin 2 een persoonlijk.
Aanwijzende voornaamwoorden kunnen zowel zelfstandig gebruikt worden (zoals in zin 1), als niet-zelfstandig, zoals in: 'Dat meisje kan prachtig zingen.'
Welk aanwijzend voornaamwoord gebruikt wordt, hangt af van of het zelfstandig of niet-zelfstandig gebruikt wordt, en van het woord waar het bij hoort:
Zelfstandig gebruikt
| enkelvoud | bij het-woorden | dit, dat, datgene, hetgene, zulk, zo'n, zulks |
| bij de-woorden | deze, die, degene, diegene | |
| meervoud | deze, die, degene(n), diegene(n), zulke(n) | |
Niet-zelfstandig gebruikt
| enkelvoud | bij het-woorden | dit, dat, ginds, zulk, zo'n, zulk een |
| bij de-woorden | deze, die, zulke, zo'n, zulk een | |
| meervoud | deze, die, zulke | |
Voorbeelden van zinnen met aanwijzende voornaamwoorden zijn:
- Die boeken moeten nodig opgeruimd worden.
- Ik zou dat niet zo stellig durven zeggen.
- Zulke dingen kun je niet ongestraft doen.
- Wil je deze chocolaatjes, of heb je liever zulke?
- Zo'n huis is niet voor iedereen weggelegd.
Ook zelf kan, als het zelfstandig gebruikt wordt, een aanwijzend voornaamwoord zijn: 'Zij kwam zelf het goede nieuws brengen.'
Verwante adviezen
- Dezelfde / hetzelfde
- Eenzelfde / dezelfde / een dergelijke
- Ontleden
- Voornaamwoord
- Woordsoorten (taalkundig ontleden)






