Even dop! – de uitroep is in geen naslagwerk te vinden, maar Kees van Kooten gebruikte hem vaak in zijn jeugd in Den Haag. En onlangs was-ie er opeens weer.

Kees van Kooten

In ’s-Gravenhage heb ik zo’n vijfenzestig jaar geleden, al hollend en rollebollend, tientallen malen het veto Even dop! geslaakt, geproest, gepiept, gesteund of geschaterd – het hing ervan af hoe groot mijn angst, pijn, benauwenis of slappe lach was. ‘Dop! Even dop nou!’ Dit was zowel een smeekbede als een wanhoopskreet en betekende: ‘Kappen! Ophouwen nu! Loslaten! Steek in me zij! Ik kan niet meer! Ga van me af! Nee! Geen spierballen rollen! Stop want ik stik de moord!’

Wilt u verder lezen? Log dan hieronder in