Praten tegen huisdier?

Praat u tegen uw huisdier? Laat het hieronder weten. En zou u ook uw keuze willen toelichten? Waarom praat u niet of juist wel tegen uw huisdier? En tegen welk soort dier wel of juist niet? En wat zegt u dan zoal? Prijst u alleen het voer aan dat u klaarzet of stort u ook weleens uw hart uit? Of communiceert u misschien weleens via uw huisdier met uw menselijke huisgenoten? (“Heeft het andere baasje nu weer niet opgeruimd?”) We horen het graag!

Deze poll is gesloten. De uitslag was als volgt:

wel met mijn huisdier(916 stemmen, 95%)

niet met mijn huisdier(8 stemmen, 1%)

niet van toepassing, want ik heb geen huisdier(43 stemmen, 4%)

Velden met een * zijn verplicht.

Reacties Er zijn 80 reacties

Wiepkje

Aan de lopende band, ben niet te stoppen. Ik praat tegen alles wat dier is. In onze tuin tegen katten, op straat honden, waarbij ik vaak de eigenaar vergeet te groeten. Vogels die blijven zitten kom ik tegemoet in hun eigen taal met een “kwak, tjilp, pwoeiiet”. Waarvan ze dan weer zo schrikken dat ze alsnog opvliegen. Vogels kun je het best stilzwijgend passeren.
Ik beperk me niet alleen tot de aaibare soorten, ook insecten (of zijn dat geen dieren?) hebben mijn aandacht. Van mug tot olifant dus. En dingen trouwens ook. Als ik me stoot aan een stoel zeg ik: “Sorry”.

Waarom al dat gepraat? Ik houd ervan ten eerste. Ik praat ook tegen mezelf. Maar met dieren is het extra leuk omdat je nooit weet hoe ze reageren. Je probeert een ‘echt’ contact tot stand te brengen en als dat lukt, een staart gaat kwispelen of wipt even bijna onmerkbaar omhoog (kat), dan krijg je zo’n heel fijn gevoel van binnen. Dat je met een wezen dat zo anders lijkt dan jij toch even het het gevoel hebt dat je elkaar begrijpt.

JPT

Zeker, de kat vraagt om informatie en bevestiging. Ze kunnen je meer duidelijk maken, dan je in eerste instantie denkt. Soms zing ik ‘niemand laat z’n eigen kat alleen’, op het deuntje van ‘niemand laat zijn eigen kind alleen’. Meestal resulteert dat in een twijfelachtige mauw terug.

Marc Matthijs

Ik praat regelmatig tegen mijn kat (zij is trouwens zeer intelligent en ondertussen 11,50 jaar oud).
Als ik haar bijvoorbeeld vraag om met mij in de tuin te gaan, is zij als eerste aan de deur. In het jargon is er dan blijkbaar sprake van “conditionering”. Heb toch de indruk dat zij veel “begrijpt”. Als ik met de wagen thuiskom, weet zij al dat ik het ben en wacht zij aan de deur, enz…

Helga

Wel zeker! En mijn vriend doet dat ook. We praten rechtstreeks tegen beide katten, via de katten tegen de partner, over de katten met de partner. We weten dat ze ons niet kunnen verstaan en andersom, maar weten ook veel van lichaamstaal van katten. Er wordt in ieder geval veel gecommuniceerd door alle partijen.
Wist u trouwens dat katten alleen naar mensen miauwen? Onderling hebben ze dat niet nodig. De onze hebben verschillende toonhoogtes om de urgentie of de aard van het gemiauwde duidelijk te maken. Van een zacht ‘priew?’ (wat leuk dat ik je zie) tot stamppotent gekrijs. (NU! ETEN! Ik sterf van de honger)

Carien van 't Riet

Ik vind het gezellig en mijn poezen ook want ze geven altijd op een aardige manier feedback.

Eva

Ik heb zelfs met mijn kat overlegd voordat ik zijn etensbakje ging verplaatsen..

Rein

Ik heb al meer dan 20 jaar kippen, konijnen en katten en praat met allemaal. Over het weer, dat ik een ander soort eten heb gevonden, dat ik verlaat was voor het eten. Dat is met slecht weer een hele goede slaapplek hebben gevonden. En of ze het begrijpen, door de manier van praten, toonhoogte enz. Is ook te zien aan de manier van reageren van elk dier.

Josine

Wij zingen zelfs liedjes voor en over de hond en kat 😊

Joyce

Ik praat heel veel met mijn kat, ik gedraag me bij haar eigenlijk altijd alsof ze me volledig begrijpt. Ik snap echter wel dat ze dat niet doet. Wanneer ik ergens naar wijs en het daar over heb kijkt ze altijd nietszeggend naar mijn vinger. Ik geloof dat ze niets echt begrijpt, zoals honden bijvoorbeeld wel echt woorden aan gebeurtenissen koppelen, maar dat ze meer let op je lichaamshouding en zo weet dat je óf de deur open gaat doen óf brokjes gaat geven, etc. Ik heb haar nu zelfs kunstjes geleerd zoals een high five, maar de uitvoering daarvan koppelt ze volgens mij ook alleen maar aan de handeling en niet aan het spraakcommando.
Dat weerhoudt mij er uiteraard niet van om lekker door te blijven kletsen! Ze antwoordt overigens ook altijd. Het is meer een soort van over en weer geluidjes maken (voor haar), wat dan weer een vorm van connectie en gezelligheid is. Als ik echter begin te zingen loopt ze vrijwel altijd meteen weg (maar dat zegt vast meer over mij dan over haar).

Patricia

Ik miauw vaak tegen mijn kat. Mijn huisgenoten en vrienden hoor ik dat regelmatig doen. Met een paar vrienden zijn we tot het punt gekomen dat we tegen elkaar miauwen, als de taal tekort schiet. Als iemand sip kijkt, zegt de ander ‘mieuaw-auw?’ of als iemand iets onhandigs doet; ‘ach miauwtje’. Nu ik het zo schrijf vind ik het vrij absurd terwijl het voor ons normaal is geworden. Mijn zus vroeg onlangs toen ik tegen haar miauwde “Dit doe je toch niet in de supermarkt?’