Praten tegen huisdier?

Praat u tegen uw huisdier? Laat het hieronder weten. En zou u ook uw keuze willen toelichten? Waarom praat u niet of juist wel tegen uw huisdier? En tegen welk soort dier wel of juist niet? En wat zegt u dan zoal? Prijst u alleen het voer aan dat u klaarzet of stort u ook weleens uw hart uit? Of communiceert u misschien weleens via uw huisdier met uw menselijke huisgenoten? (“Heeft het andere baasje nu weer niet opgeruimd?”) We horen het graag!

Deze poll is gesloten. De uitslag was als volgt:

wel met mijn huisdier(916 stemmen, 95%)

niet met mijn huisdier(8 stemmen, 1%)

niet van toepassing, want ik heb geen huisdier(43 stemmen, 4%)

Velden met een * zijn verplicht.

Reacties Er zijn 80 reacties

Jeannine

Wij vragen onze hond onder andere regelmatig of hij een vieze nare rothond is met een stinkmuil. We hebben nog geen antwoord van hem gehad dus gaan vooralsnog maar uit van het tegendeel 😉. Zonder gekheid, natuurlijk praten we veel met de hond en we laten hem zelf “praten” zoals we denken dat hij zou doen als hij dat kon.

Aad van Bruggen

Ik praat veel tegen onze kat en soms begrijpt zij ook wat ik bedoel. Bijvvorbeeld “kom dan maar”, of “nee” dan loopt ze quasi kwaad weg. Ik praat ook tegen andere dieren, zoals vogels, die zeg ik goedendag of dat ik ze geen kwaad wil doen als ze wegvliegen.
Ik weet niet waarom ik het doe, ik vind het gewoon leuk.

Annet loos

Sinds 5 maanden heb ik weer een oude 13 jarige poes. Met haar praat ik net zoveel als met mijn vorige lieve kat. Als ik weg ga, thuis kom, bij het schoonmaken van een stinkende ontlasting in de kattenbak.Eigenlijk de hele dag door. Behalve natuurlijk als ze onder mijn dekbed ligt te slapen. Zij praat met mij als ze trek heeft in eten of een snackje

Chris Eken

Ik praat tegen alle dieren, die ik tegenkom. Vooral als ik alleen ben. Fiets ik ‘s morgens vroeg naar het station en steekt er een koppel ganzen over, dan roep ik ze toe toch vooral voorzichtig te zijn. Ook een stelletje scharrelende kraaien krijgt een “goedemorgen” naar het hoofd. Tegen alle katten, die ik tegenkom, zeg ik “hallo, poes!”. En zelfs tijdens een fietstocht over de hei, riep ik laatst: “hé, hallo” tegen een ree. Ik stopte even en we keken elkaar verbaasd aan…

Ik denk wel eens dat dit komt doordat ik alleen ben. Of zou het zo langzamerhand de leeftijd zijn? Ik betrap me namelijk steeds vaker op het hardop tegen mezelf praten.

Leen korporaal

Ik praat met de kat; die kan tenminste een geheim bewaren.

Francine Otten

Ik praat de godganse dag tegen/met mijn dieren: de katten, de hond, de uilen, de kanarie. Welke taal maakt niet uit. En ze reageren allemaal. Toonhoogte doet wat en intonatie en hard/zacht. Ik geniet ervan. En zij ook. (Taal & spraak was mijn vak.)

Marcel Meijer Hof

Teckels luisteren niet. Of liever, ze luisteren heel goed, maar gehoorzamen nauwelijks. Al hoef ik “mand !” maar drie tot vijf maal te herhalen, met telkens stelliger intonatie.
Toch vertel ik ze allebei wat er in mij omgaat met betrekking tot hun zijn en hun gedrag in de overtuiging dat ze door jarenlange observatie mij heel aardig weten te doorgronden.
Wij leven ook samen in nauw lichamelijk contact, daar al het zitmeubilair en zelfs ons tweepersoonsbed gaandeweg de status van hondemand heeft gekregen. Teckels zijn zeer aanhankelijk, waarschijnlijk ten eigen nutte. Het is lekker warm en veilig en het heeft een aai-functie :-]  Oxytocine aan beide kanten !
Wij twee-beners worden echter ook zonder pardon ingedeeld bij het personeel. “Eten, nu !” is een niet mis te verstaan commando. “Deur open !” eensgelijks “, en “snel een beetje !” niet minder.
De wederzijdse communicatie is gelukkig gelardeerd met enige humor en ironie. De een blaft vaak “koekje, nu !” en eet bijkans je vingers erbij op. De ander neemt een voorgehouden koekje aan alsof ze jou een gunst verleend. Zij is ook diegeen, die bij een ernstige belediging “Nee, jij mag niet op deze nieuwe fauteuil” probleemloos een week in hongerstaking gaat. Waarna wij met behulp van gekookte kippelevertjes onze nederige excuses aanbieden, die met nauw verholen dedain worden aanvaard. Drie weken later heeft ze je zover dat ze alsnog op de nieuwe zetel kan tronen.

Communicatie van hun kant uit gaat altijd secondensnel, er wordt beslist geen overbodige tijd of plichtpleging verloren. Sommige dingen gaan met een achteloze vanzelfsprekendheid. Je poot bevrijden uit de riem, bijvoorbeeld - iets waarop ik ze getraind heb, met commando “pootje”. Soms staan zij ook stil, heffen het betreffende pootje en wachten totdat ik de riem erachter wegtrek. Een dankbare blik behoort niet direct tot het repertoire al kunnen ze dat wel, weet ik, sinds ik de oudste eens moest redden uit een steile, besneeuwde greppel.

Greet Stevens

Praten tegen beestjes is zalig ontspannend. Of het nu de poes is, de hond van de buren, de cavia van vrienden, onze kippen met haan… Lovend als ze flink zijn, bestraffend als er wat fout loopt. Poes en hond lijken dat te begrijpen, de kippen en de cavia trekken er zich geen fluit van aan. Met insecten, wormen en rupsen communiceren is het moeilijkst (de buxus-rups was vorig jaar niet onder de indruk van mijn donderpreken), met slakken begin ik er zelfs niet aan. Ze slijmen…

Linda

Ja tegen mijn katten en hond; en mijn kipjes bedank ik voor de eitjes en zelfs mijn bijtjes voor de honing

Joyce Ouderkerk

Turkse Vans hebben wel altijd het laatste woord.