Praten tegen huisdier?

Praat u tegen uw huisdier? Laat het hieronder weten. En zou u ook uw keuze willen toelichten? Waarom praat u niet of juist wel tegen uw huisdier? En tegen welk soort dier wel of juist niet? En wat zegt u dan zoal? Prijst u alleen het voer aan dat u klaarzet of stort u ook weleens uw hart uit? Of communiceert u misschien weleens via uw huisdier met uw menselijke huisgenoten? (“Heeft het andere baasje nu weer niet opgeruimd?”) We horen het graag!

Deze poll is gesloten. De uitslag was als volgt:

wel met mijn huisdier(916 stemmen, 95%)

niet met mijn huisdier(8 stemmen, 1%)

niet van toepassing, want ik heb geen huisdier(43 stemmen, 4%)

Velden met een * zijn verplicht.

Reacties Er zijn 80 reacties

Betty Elkerbout

Al heb ik geen huisdieren meer praat ik toch tegen dieren die ik in de wandeling tegen kom. Dat kan een hond zijn, die me tegemoet komt,  een kat die mijn pad kruist, maar soms ook een vogel die ergens van zit te eten. Het zijn voor mij levende wezens.  Ik ben zeker geen dierenvertroetelaar.

Jean Marteaux

Ik praat vaak lichaams-taal, op dat niveau communiceren zij ook. Het menselijk geneuzel klinkt voor ze als het geruis van de wind. En als ik op ze scheldt is dat alleen mijn eigen frustratie afreageren.

Anneloes

Ja,ik praat veel met onze hond.En hij snapt ook alles en geeft ook antwoord op zijn manier.Met een klein blaf/piepgeluid.
Ook als mijn man en ik tegen elkaar praten luistert hij en reageert daarop.
Als we bijv.onderweg met het uitlaten tegen elkaar zeggen,“zullen we het andere pad nemen,” dan draait hij al om.

Koos

Ik praat met mijn huisdieren. Niet met de poezen. Ze reageren vrijwel nooit behalve op bestraffende taal. Maar dan is het een houding van: Ach als jij dat wilt….”.
Met de hond praat ik veel en we begrijpen elkaar. “Vanavond is het klotenweer. Zullen we toch nog een rondje lopen”. Ze kijkt naar buiten, hoort het kletteren op het dak en uit haar uitdrukking weet ik het. Snel even naar de overkant waar bomen staan om een pipi te doen en snel weer naar binnen.
Andere keren is het anders. Gaan we langs de rivier wandelen, gaan we naar het spechtenbos? Ze weet precies waar we het over hebben en geeft precies aan wat ze het leukste vindt. Ja, praten helpt, bij honden. Niet bij poezen.

Sabrina

Wij hebben een drietalige kat (Abu) en praten er de hele dag door tegen. Mijn vriend praat Arabisch, ik Limburgs en Abu miauwt tegen ons.  Alles wordt besproken; hoe het met hem gaat, waar hij is geweest als hij weg was, als wij thuis komen vragen we wat hij heeft gedaan. Uiteraard ook ‘nee’, ‘ja’ e.d. op diverse toonhoogtes. Als hij naar buiten/binnen wil, door een dichte deur moet of wil spelen, vertelt hij dat tegen ons. Hele gesprekken dus.. 😉

Sytske Kimstra

Welzeker praat ik tegen mijn poes. Net als tegen alles, eigenlijk. Poes is wel de enige die terugpraat en me (meestal) begrijpt en (bijna altijd) luistert. Ze snapt heel goed als iets echt niet mag (op schoot zitten of in de buurt komen van twee zeer allergische vriendinnen, dan blijft ze ook echt weg).

De andere dingen (fiets, pan, afwaskwast) praten helaas niet terug, maar dat weerhoudt mij er niet van ze toch toe te spreken….

Andrea

Ja, ik praat uitvoerig tegen mijn kat Dommel en zij praat ook terug. Zij heeft ook een uitgebreid vocabulaire: verschillende mauwtjes voor “honger”, “het kattenluikje zit dicht!” en “kom nu bij me zitten”. Ikzelf denk dat ze begrijpt: nee!, dan gaat ze liggen mokken in haar mandje, “kom maar” en “ja”. Ik vind het leuk om tegen de kat te praten en het is helaas leuk als ze terugpraat: we hebben hele gesprekken!

Hilde

Dingen als: “als je nou niet gedomesticeerd was, kon je nu lekker een kariboe verscheuren”

René

Ik praat regelmatig tegen de hond (een pup van bijna 5 maanden) Meestal ben ik politieagent en roep ik: “foei; nee; laat dat”. Maar als hij wat goed heeft gedaan dan overlaad ik hem ook met complimenten. En als we hem even alleen laten, dat krijgt hij de opdracht om goed op het huis te passen.

Nena

Ik praat met mijn katten. Het gevolg daarvan is dat zij zelf ook tamelijk vocaal zijn. Ook mijn paard is een goed verstaander. Wij rijden zonder hoofdstel en ik communiceer met mijn houding en zit en stem, dat is voor ons allebei prettig en duidelijk. Hij kan inmiddels een behoorlijk aantal woorden onderscheiden, soms tot verbazing van toevallige passanten in het bos.