Moeten ambtenaren zich wel bemoeien met de voornaamkeuze?

In Nederland mag je je kind iedere voornaam geven die je wilt, maar in twee gevallen mag de dienstdoende ambtenaar van de burgerlijke stand een naam toch weigeren: wanneer die ongepast is óf wanneer die wel als achternaam, maar niet als voornaam voorkomt. Zo zijn in het verleden namen als ‘Miracle of Love’ en ‘Willemszoon’ geweigerd. Dat later ‘Miracle-of-love’ (met streepjes) en 'Pauluszoon' wel werden toegestaan, zegt iets over de lastige afweging waar de ambtenaar voor staat.

En uit de lijstjes als die van Vernoeming.nl blijkt wel dat veel “bizarre” namen intussen toch kunnen. Zouden ambtenaren zich überhaupt met voornamen moeten bemoeien? Of zouden ze juist vaker moeten ingrijpen?

Deze poll is gesloten. De uitslag was als volgt:

Ambtenaren moeten vaker rare namen weigeren(488 stemmen, 60%)

Ambtenaren moeten zich niet met namen bemoeien(175 stemmen, 21%)

Zoals het nu gaat, is het prima (156 stemmen, 19%)

Velden met een * zijn verplicht.

Reacties Er zijn 53 reacties

Bram van der Wurff

Over het gedoe over het geven van een voornaam vond ik een aardig verhaal. Jammer dat ik geen Nederlandse vertaling kon vinden.

Misschien dat dit verhaal ontnuchterend zal werken.

TAHOTAHONTANEKENTSERATKERONTAKWENHAKIE

Deep in the woods, there lived a man and his wife, and their newborn baby boy. The baby was so young that his parents had not yet given him a name. Hunting was very bad that winter and they had very little to eat. They were very poor.

One day around suppertime, a little old man came to their door. He was selling rabbits.

“Do you wish to buy a rabbit for your supper?” he asked.

The woman who met him at the door replied that they were very poor and had no money to buy anything.

It was growing dark and the man looked very tired. The woman knew that he had travelled very far just to see if they would buy a rabbit from him. She invited him to stay for supper and share what little they had to eat.

“What is your name?” the husband asked as he got up to meet the old man.

“I have no name,” the little man replied. “My parents were lost before they could name me. People just call me Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie which means, ‘He came and sold rabbits.’ “

The husband laughed. “My son has not been named yet either. We just call him The Baby.”

The old man said, “You should name him so that he will know who he is. There is great importance in a name.” The old man continued, “I will give you this last rabbit of mine for a good supper, so that we may feast in honour of the birth of your new son.”

In the morning, the old man left. The parents of the baby still pondered over a name for the baby.

“We shall name the baby after the generous old man who gave him a feast in honour of his birth. But he has no name,” the mother said.

“Still, we must honour his gift to our son,” the husband replied. “We will name our son after what people call the old man, Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie which means, ‘He came and sold rabbits.’”

“What a long name that is,” the mother said. “Still, we must honor the old man’ s wish for a name for our son and his feast for our son.” 

So the baby’s name became Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie which means, “He came and sold rabbits,” in honour of the old man.

The baby boy grew older and became very smart, He had to be, to be able to remember his own name. Like all other children he was always trying to avoid work. He discovered that by the time his mother had finished calling his name for chores, he could be far, far away.

Sometimes his mother would begin telling him some thing to do, “Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie . . . hmmmm . . .” She would forget what she wanted to have him do, so she would smile and tell him to go and play.

Having such a long important name had its disadvantages too. When his family travelled to other settlements to visit friends and other children, the other children would leave him out of games. They would not call him to play or catch ball. They said that it took more energy to say his name than it did to play the games.

News of this long, strange name travelled to the ears of the old man, Tahotahontanekentserakerontakwenhakie. “What a burden this name must be for a child,” the old man thought. “This name came in gratitude for my feast for the birth of the boy. I must return to visit them.”

The old man travelled far to the family of his namesake, Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie. The parents met the old man at the door and invited him in. He brought with him food for another fine meal.

“You are very gracious to honour me with this namesake,” he said. “But we should not have two people wandering this world, at the same time, with the same name. People will get us confused, and it may spoil my business. Let us call your son Oiasosonaion which means, ‘He has another name.’ If people wish to know his other name, then he can tell them.”

Oiasosonaion smiled and said, “I will now have to call you Tahotahontanekentseratkerontakwenhakie tanon Oiasahosonnon which means, ‘He came and sold rabbits and gave the boy another name.’”

Everyone laughed.

Michael Bermann

Jannie

Wat is hier raar? Zouden ambtenaren dan een opleiding krijgen die ze vertelt wat nou echt een rare naam is?

Ton

Ouders beseffen kennelijk niet altijd wat ze een kind gaan aandoen. Daar moet het kind tegen worden beschermd. Of het moet later een andere voornaam kunnen aannemen.

Marlies

Na alles wat er al over gezegd/ geschreven is wil ik nog iets toevoegen:
Wanneer iemand zijn -later een redelijk bekend geworden voetballende zoon- Jhonny wil noemen, of zijn dochter René/ zoon Renée, dan hoop ik dat de dienstdoende ambtenaar ingrijpt in de schrijfwijze van zo’n naam.

Charissa

Ik vind toch dat ouders dit zelf mogen bepalen. Echt goed doen kan eigenlijk ook niet. Met een gewone naam kun je net zo goed gepest worden. Of wanneer je een partner treft kan het voorkomen dat de namen samen niet zo goed bij elkaar passen (voorletters W & C bijvoorbeeld in ons geval… Dan toch kaartjes afsluiten met onze volledige namen in plaats van intitialen…)

Het moeilijkste eraan is dat wanneer er een grens moet zijn dit aan de ambtenaar over gelaten wordt. En als je dan als ouders een naam wilt die afgekeurd wordt en ergens anders wel is toegestaan dan lijkt mij dat behoorlijk vervelend.

marian

Je moet met je voornaam / -namen liefst geen lacherige reacties krijgen, niet met je roepnaam maar ook niet met de combinatie van al je voornamen of voornaam met achternaam.
Er zijn al genoeg meer of minder grappige combinaties van namen en beroepen, of van achternamen van mensen (meest vrouwen) die vóór hun eigen achternaam de achternaam van hun partner (meest mannen) hebben.
Verder ook liever niet verwijzen naar controversiële personen, of personen die mogelijk nog controversieel kunnen worden.
Er is zoveel keus, dat zou toch gemakkelijk moeten kunnen.

Een dubbele voornaam, met de mogelijkheid later zelf de andere naam als roepnaam de gaan gebruiken, lijkt me wel handig.

Ik ben zelf vernoemd naar mijn grootouders aan vaders kant, en dat vind ik een mooi iets, hoewel geen verdienste van mijzelf ben ik daar toch wel trots op.

gerard herbers

Wie noemt z’n zoon Ernst? Iemand zonder gevoel voor humor zeker.
En wie noemt z’n dochter Virginie? Moet dat kind dan haar hele leven maagd blijven?
En wat moet Bas later als hij een piepstemmetje blijkt te hebben?

Jammer dat wij niet het fenomeen ‘middle name’ kennen, zoals in het Engelse taalgebied. Dan kun je een minder gebruikelijke naam kwijt, die de drager naar believen kan gebruiken of weglaten.

Benny

ik heb ooit een Jhsjohni (Johnny was de bedoeling, denk ik) in de klas gehad. dyslectisch, net als zijn ouders.

Bob van Dijk

Dat “Willemszoon” geweigerd wordt, vind ik regelrecht raar. Het is een Oudhollandse gewoonte om kinderen naar hun vader te noemen. Maar ik doe het zelfs andersom: zelf heet ik Bob Alfred. Mijn kinderen hebben gewone voornamen maar als tweede voornaam een verwijzing naar de vroegere familie gekregen: Reyer resp. Reyertje (zoon & dochter). Als schrijverspseudoniem gebruik ik wel eens voor de grap “Alfred Reyersvader” !
Misschien dat de wetgeving eens wat aangepast moet worden zodat een kind zonder al te veel moeite later zijn/haar voornaam kan laten wijzigen ?

Heini

Kennelijk gaat ieder er vanuit dat je de door je ouders gegeven voornaam moet gebruiken. Als een kind last heeft van zijn voornaam en in de omgeving merkt iemand dit op, kan met het kind er over gesproken worden of zij/hij liever anders genoemd zou willen worden en het kind daar eens over na laten denken. Veel voornamen worden ook al door ouders veranderd in een roepnaam en dat kan ook soms al helpen. Uiteraard liefst in overleg met de ouders.
Ieder kent voorbeelden genoeg hiervan bij artiesten/schrijvers, zelfs met achternamen,dit is niet verboden, tenzij men er misbruik van maakt, bijv. door zich uit te geven voor een ander en dit te gebruiken voor oplichting. Uiteraard moet bij overheidsinstanties etc. wel de echte naam opgegeven worden. In het dagelijks leven hoeft het dus niets te kosten. Beter zou het zijn als op een goedkope manier de voorna(a)men ook officieel gewijzigd zou kunnen worden.